Znajdź swoje miejsce

Jeśli nie chcesz czytać, obejrzyj: Oaza. Warto? i zajrzyj na koniec tekstu!

Kto może dołączyć do Wspólnoty?

Zapraszamy dzieci po pierwszej komunii świętej jak również i młodzież szkolną; spotkania odbywają się w grupach wiekowych.

Jak funkcjonuje wspólnota?

Spotkania oazy odbywają się w ramach grup formacyjnych/wiekowych, które co do zasady spotykają się w pierwszą i trzecią sobotę miesiąca. Wszystkie grupy spotykają się o godz. 10:30. Grupy formacyjne prowadzi świecka osoba-animator. Osoba, która uczestniczy w spotkaniach rocznych jest przygotowywana do przeżycia rekolekcji wakacyjnych, po których przechodzi na kolejny stopień formacji. Zwieńczeniem całej drogi formacyjnej jest możliwość podjęcia posługi we wspólnocie jako animator w danej diakonii.

Oczywiście spotykamy się także co miesiąc, w trzecią niedzielę miesiąca, na wspólnej Mszy o godz. 12:00.

Jak można dołączyć?

Dołączenie do Ruchu Światło-Życie to wejście na drogę formacji duchowej, która prowadzi przez ewangelizację do pogłębiania wiary i posługi. Każdy, kto podejmuje tę drogę, wchodzi do wspólnoty uczniów Jezusa, gdzie może realizować swoją misję poprzez konkretne działania na rzecz Kościoła i świata.

Jeśli pragniesz dołączyć, skontaktuj się z ks. Tomaszem osobiście lub pod adresem [email protected].

Możesz też po prostu przyjść na pierwsze spotkanie!

Powołanie ministranckie jest specyficznym powołaniem do służby przy ołtarzu Chrystusa. Nie każdy jest do tej służby wezwany i nie każdy to wezwanie przyjmuje. Jest przecież wielu rówieśników, którzy nie są ministrantami.

Przeżywając liturgię sakramentalną, ministrant uczy się przeżywać całe swoje życie jako uwielbienie Boga i uświęcenie siebie jako chrześcijanina. Zawsze, niezależnie od miejsca i środowiska w którym się znajduje nie przestaje być ministrantem – człowiekiem bliższym Panu Bogu. W codzienności ministrant stara się postępować według reguł, które nazywamy „Zasadami Ministranta”

1. Ministrant kocha Boga i dla Jego chwały wzorowo spełnia swoje obowiązki.
2. Ministrant służy Chrystusowi w ludziach.
3. Ministrant zwalcza swoje wady i pracuje nad swym charakterem.
4. Ministrant rozwija w sobie życie Boże.
5. Ministrant poznaje liturgię i żyje nią.
6. Ministrant wnosi wszędzie prawdziwą radość.
7. Ministrant przeżywa Boga w przyrodzie.
8. Ministrant zdobywa kolegów w pracy i zabawie dla Chrystusa.
9. Ministrant jest pilny i sumienny w nauce i pracy zawodowej.
10. Ministrant modli się za ojczyznę i służy jej rzetelną pracą.

Ministranckie pozdrowienie Króluj nam Chryste, wyraża to, że stara się on, by Chrystus królował w jego sercu i w sercach innych ludzi – zawsze i wszędzie.

Bardzo ważna dla nas jest potrójna służba: Bogu, Ojczyźnie i Bliźnim – wyrażająca się w codziennym postępowaniu, trosce o drugiego człowieka, odpowiedzialności za organizację oraz gotowości do niesienia pomocy. W ten sposób wychowujemy młodych ludzi, którzy chcą świadomie i aktywnie kształtować otaczający ich świat.

Nasz szczep „Gniazdo” tworzy siedem jednostek harcerskich:

• Skrzaty (5–7 lat): gromadka skrzatowa „Odważne Pisklęta”
• Zuchy (7–11 lat): 1 GZ „Dzielne Orlątka” – chłopcy oraz 2 GZ „Promienne Orzełki” – dziewczynki
• Harcerze i harcerki (11–15 lat): 1 DH-rzy „Orły” im. Jana III Sobieskiego oraz 1 DH-ek „Orlice” im. Olgi Małkowskiej
• Wędrownicy i wędrowniczki (powyżej 15 lat): 1 DW-ów „Falco” im. Szarych Szeregów oraz 1 DW-ek „Aquila” im. Elżbiety Zawadzkiej

Zbiórki zuchowe i harcerskie odbywają się w soboty, skrzatowe w niedzielę. Dokładne godziny spotkań ustalane są przez poszczególnych drużynowych, którzy udzielają również informacji o zapisach i możliwości dołączenia do wybranej jednostki.

Serdecznie zapraszamy dzieci i młodzież do wspólnego przeżywania harcerskiej przygody!

Czuwaj!
Rada szczepu „Gniazdo”

Każdy cykl obejmuje: spotkanie z gościem, projekcję filmu, a po nim dyskusję, spotkanie biblijne, adorację połączoną z agapą.

Plan spotkań w tygodniu:

– w piątek o godz. 19:00 wspólna Eucharystia, a po Mszy spotkanie w Emaus (wg planu), – w niedzielę o godz. 19:00 – młodzieżowa Msza św., a po niej spotkanie/wyjście integracyjne.

W czasie liturgii niedzielnej gra zespół, do którego zapraszamy muzyków i osoby śpiewające – próby o 16:45 w niedzielę.

Tych którzy doceniają piękno liturgii zapraszamy do jej budowy – po prostu przyjdź do zakrystii przed Mszą św. – 18:45.

Niezależnie czy mieszkasz w Wiedniu czy też jesteś tutaj na parę miesięcy – „Przystań” to miejsce dla Ciebie.

W razie jakichkolwiek pytań można kontaktować się z ks. Tomaszem [email protected]

Spotkania odbywają się w sali parafialnej „Emaus” przy Strohgasse 24a.

Szukasz przestrzeni, w której możesz pogłębić swoją wiarę, spotkać ludzi z podobnymi wartościami i doświadczyć żywego Kościoła?

Zapraszamy Cię do Wspólnoty Genezaret – grupy młodych (27–39), którzy pragną razem iść za Chrystusem, wspierać się w codzienności i budować prawdziwe relacje z Bogiem i drugim człowiekiem.

Każdy nasz cykl spotkań obejmuje adorację, rozważanie Słowa Bożego, spotkanie tematyczne oraz czas integracji – bo wiara to nie tylko modlitwa, ale też przyjaźń, radość i wspólne przeżywanie życia.

Spotykamy się:

• Wtorek, godz. 19:00 – wspólna Eucharystia i spotkanie w sali Emaus (wg planu cyklu)
• Niedziela, godz. 19:00 – Msza Święta dla młodych, po której zapraszamy na „Herbatkę” w Emaus (nasze miejsce spotkań) lub wspólne wyjście.

Podczas niedzielnej liturgii posługuje zespół muzyczny Przystań – jeśli grasz lub śpiewasz, dołącz do nas! Próby odbywają się w Emaus o godz. 16:45, przed Mszą młodzieżową.

Nieważne, czy jesteś w Wiedniu na chwilę, czy na dłużej – znajdziesz tu miejsce dla siebie. Przyjdź, poznaj nas i pozwól, by Twoja wiara nabrała nowego życia!

Emaus, Strohgasse 24a

Tworzymy Szkołę Nowej Ewangelizacji św. Marka, która prowadzi kursy ewangelizacyjne i rekolekcje.

Koordynator „Winnica Wiedeń”: Paweł Kędzior, +43 699 190 839 89

Jednym z głównych celów grupy jest przypominanie oraz pogłębianie nauki papieża, jej przesłania. Chcemy odkrywać jej głębię i wspólnie wzrastać w wierze. Pragniemy przenieść te wartości do naszych rodzin, stać się świadkami tej nauki w naszym otoczeniu, docierać z nimi do innych środowisk.

Wspólnota jest grupą modlitewną. Spotykamy się regularnie w każdy drugi czwartek miesiąca na adoracji Najświętszego Sakramentu, mszy świętej oraz spotkaniu przy „Naszym Oknie Papieskim w Emaus”.

Zachęcamy wszystkich do modlitwy za wstawiennictwem św. Jana Pawła II. Ufamy i wierzymy głęboko w skuteczność Jego wstawiennictwa.

Intencje wstawiennicze oraz podziękowania można przekazywać nam bezpośrednio przed mszą Wspólnoty w każdy drugi czwartek miesiąca, pozostawić w kościele w kąciku papieskim, lub przesłać poprzez naszą stronę internetową, korzystając z zakładki Intencje: https://jp2.at/wspolnota/#intencje

Wspólnota jest grupą otwartą, zapraszamy wszystkich chętnych, prosimy o kontakt.

Czesław Ogrodnik, Bolesława Suszka, Katarzyna Kainacher, Bogdan Zieliński

Każda „Żywa Róża” składa się z 20 osób, a każda z nich odmawia codziennie przynajmniej jedną tajemnicę różańca. Koniecznie jednak tę, która zostaje powierzona do rozważania i odmawiania raz w miesiącu, przy „zmianie tajemnic”. Przy tej zmianie, co miesiąc, wszystkim członkom przydziela się nowe tajemnice do odmawiania, w taki jednak sposób, aby w jednej „Żywej Róży” były każdego dnia odmówione wszystkie tajemnice w sumie dwudziestu. Tak więc, nawet, gdy poszczególni członkowie „Żywej Róży” odmawiają dziennie tylko jedną tajemnicę, to w całej Róży rozważany jest cały różaniec, czyli wszystkie części i tajemnice. Przy dokonywaniu zmian uważamy, żeby co miesiąc każdy uczestnik tej modlitwy miał do rozważenia kolejną tajemnicę. Bardzo istotne jest również to, że wszyscy członkowie Róży modlą się w tej samej intencji, która jest również zmieniana co miesiąc.

„Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu.”

Ks. Franciszek Blachnicki, założyciel Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie mówiąc o sakramencie małżeństwa zwracał uwagę, że znakiem widzialnym są tutaj relacje osobowe między dwojgiem, którzy zawierają przymierze małżeńskie. Jednak relacje między mężczyzną i kobietą nie są wolne od zła, które dotyka człowieka tak z zewnątrz, jak i z jego wnętrza. Ten nieporządek wynikający z grzechu wypaczył wzajemną komunię mężczyzny i kobiety, jaka była od początku darem Stwórcy. „W sakramencie małżeństwa to Bóg czyni siebie gwarantem i zobowiązuje się dokonać tego, co znaki sakramentalne wyrażają i co jest w nich celebrowane, mianowicie ukształtowania jedności z dwojga różnych.” Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie pomaga małżonkom sakramentalnym czerpać z łaski i mocy sakramentu małżeństwa, uczy jak żyć tym sakramentem i celebrować go przez całe życie. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame, od którego przejął ideał duchowości małżeńskiej, czyli dążenia ku Bogu w jedności ze współmałżonkiem. Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła jest realizowana poprzez przyjęcie elementów formacyjnych nazywanych zobowiązaniami – darami. Są to codzienna modlitwa osobista połączona z lekturą Pisma Świętego, regularne spotkanie ze słowem Bożym, codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem, codzienna modlitwa rodziny, jako wspólnoty zanurzonej w Bogu, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą), uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu (grupa 4–7 małżeństw), uczestnictwo przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych. Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary). Małżeństwa należące do Domowego Kościoła wezwane są do posługi na rzecz własnej rodziny, posługi rozumianej jako budowanie wspólnoty wiary, nadziei i miłości. Wspólnoty, w której świadomość, że wszyscy jej członkowie są dziećmi Jedynego Boga i stąd posiadają swą niepowtarzalność oraz godność, bez względu na wiek i stopień rozwoju. Taka świadomość uzdalnia do wielkodusznej postawy służby na rzecz rodziny i poszczególnych jej członków, a także przyjmowania daru służby od innych. Wtedy wspólnota rodzinna staje się wielką szansą dla wszechstronnego rozwoju człowieka – jego wzrastania w Bogu, poznawania prawdy o sobie samym, uczenia się miłości. Wymienione wcześniej elementy formacyjne – zobowiązania uczą małżonków spełniania w swojej rodzinie funkcji kapłańskiej, nauczycielskiej i królewskiej, o których mówią dokumenty Kościoła. Należy tutaj zaznaczyć, że im wcześniej (chodzi o staż małżeński i wiek dzieci) małżonkowie wejdą na drogę formacji Domowego Kościoła, tym łatwiej im spełniać posługę na rzecz swojej rodziny. Małe dzieci wychowywane w klimacie świadomej wspólnoty chrześcijańskiej w sposób naturalny wzrastają we wierze, ucząc się Boga przez wspólną modlitwę rodzinną, potem lekturę Słowa Bożego, swoiste kręgi biblijne w rodzinie, modlitwę Liturgią Godzin. Możliwość zadawania pytań związanych z wiarą, na równi z pytaniami z innych dziedzin życia, poczucie akceptacji i miłości, świadomość miłości Pana Boga – są ogromnym zapleczem siły i równowagi dla dziecka, gdy zaczyna wchodzić w czas dorastania i odkrywania własnej drogi życia. Małżonkowie zaś mają większą szansę na budowanie miłości zdrowej, wolnej od głębokich zranień, wspierającej współmałżonka w jego dojrzewaniu na płaszczyźnie ludzkiej i duchowej. Będą „odwoływali się do mocy sakramentu, która pozwala każdemu z nich wejść w trudności spowodowane bliskością drugiego.”

Klasyka chórowa – to obok dzieł kompozytorów polskich: W. z Szamotul, M. Gomółki, F. Chopina, St. Moniuszki, J. Paderewskiego, J. Świdra, W. Lachmana i A. Cwojdzińskiego – kompozycje najznamienitszych twórców europejskich takich jak: G.L. da Palestrina, C. Monteverdi, G. Croce, L. Perosi, G.F. Haendel, J.S. Bach, W.A. Mozart, L. van Beethoven, F. Schubert. Różnorodność repertuaru obrazuje możliwości interpretacyjne zespołu.

Już na początku swojego istnienia, bo w 1983 r. – chór miał zaszczyt i przyjemność powitać w Wiedniu Ojca św. – śpiewając Mu przed kościołem św. Karola sześciogłosowy utwór G. L. da Palestriny „Tu es Petrus”. W roku 1994 nastąpiło ponowne spotkanie z Janem Pawłem II, tym razem w Rzymie, w bazylice św. Piotra. Wydarzenie to było punktem kulminacyjnym tournée po Włoszech – z koncertami w Asyżu, Sienie, Rzymie, Monte Cassino i Padwie. Wykonywana była m.in. msza x. E. Gruberskiego „Na Zmartwychwstanie Pańskie”. Kiedy papież ponownie odwiedził Wiedeń w r. 1998 – Chór Gaudete jeszcze raz dla Niego koncertował.

Zespół udziela się w wielu skupiskach nie tylko polonijnych. Zapraszany jest do muzykowania w parafiach i ośrodkach austriackich. W ostatnich latach daje koncerty w Instytucie Polskim, ambasadzie RP i w siedzibie Banku Austria – współpracując także z Towarzystwem Chopinowskim.

W 1996 r. chór prezentował kolędy i pastorałki w Győr i Budapeszcie.

W 1997 r. dla uczczenia stulecia Duszpasterstwa Księży Zmartwychwstańców w Austrii zespół wykonał rzadko śpiewany utwór „Powrót taty” A. Mickiewicza, z muzyką x. E. Kleina.

Jesienią 1998 r. w wiedeńskim kościele św. Ruprechta chór wziął udział w spektaklu „Godzinki” wg R.M. Rilke z muzyką P. Kubowicza – w wykonaniu artystów „Piwnicy pod Baranami” (wersja oryginalna i tłumaczona). Polskiego przekładu dokonał M.J. Kawałko. Wiosną roku następnego koncert został powtórzony w Warszawie, w kościele ewangelicko-augsburgskim.

Rok 1999 przyniósł także tournée po Polsce i występy w Krakowie, Częstochowie, Niepokalanowie i znowu w Warszawie, gdzie chór śpiewał w kościele św. Krzyża podczas mszy transmitowanej przez Polskie Radio.

Ambicją zespołu jest nie tylko pielęgnowanie i podtrzymywanie polskiej tradycji, polskiej kultury muzycznej na obczyźnie, ale również ich popularyzacja. Co roku chór reprezentuje Polonię austriacką podczas „Niedzieli Obcokrajowca” w wiedeńskiej katedrze św. Szczepana na wspólnej mszy gromadzącej różne narodowości. Tradycyjnie też zespół bierze udział w obchodach „Dni Polskich” w Wiedniu, kiedy to artyści polonijni i ci z ojczyzny pokazują to, co najlepsze w naszej twórczości.

W uznaniu osiągnięć dla krzewienia kultury polskiej chór, jako zespół został wyróżniony przez Senat RP, a dyrygent mgr M. Synowiec – odznaczony przez prezydenta L. Wałęsę Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi RP.

W latach 1997–2004 dzieło założyciela chóru mgr Mateusza Synowca kontynuował jego syn Daniel. Pod jego już batutą zespół dokonał nagrań na płytę i kasetę w wiedeńskim kościele św. Łukasza – najbardziej znanych i lubianych kolęd i pastorałek.

Obecnym dyrygentem chóru jest pan Michał Kucharko.

Próby odbywają się we wtorki i czwartki. Chętnych zapraszamy.